In juni duidelijkheid over bloeddonatie homo’s

In juni wil minister Schippers duidelijkheid geven over het verbod op bloeddonatie door mannen met homoseksuele contacten. Het COC wil dat er een einde komt aan het verbod op bloeddonatie mannen met homoseksuele contacten. Seksueel risicogedrag moet het criterium gaan worden, niet de vraag of een man homoseksuele contacten heeft. Op dit moment mogen mannen die homoseksuele contacten hebben, een jaar geen bloed doneren. Volgens bloedbank Sanquin zijn er aanwijzingen dat het twaalfmaanden criterium veiliger is dan het risicogedrag criterium.

Overigens zijn er wel aanwijzingen dat een homoseksuele levensstijl meer risico’s met zich meedraagt dan een hetereoseksuele levensstijl. Ik citeer:

Maar het belangrijkst zijn de politieke motieven. In Nederland is de mythe van de heteroseksuele aids in het leven geroepen om een tweetal redenen. In de eerste plaats werd gevreesd dat het homo’s zou ‘stigmatiseren’ wanneer aids als een pure homoziekte zou worden beschouwd. De redenering luidt als volgt: als aids een homoziekte is, zou de conclusie weleens getrokken kunnen worden dat homoseksualiteit ‘ongezond’ is – een conclusie die door conservatieve groeperingen in Amerika ook inderdaad is getrokken. Dat wilde men voorkomen en daarom moesten de verschillen tussen homoseksualiteit en heteroseksualiteit zoveel mogelijk worden weggepoetst. Zo moest de boodschap worden verspreid dat niet alleen homo’s, maak ook hetero’s grote risico’s op aids liepen.

Maar helaas, de verschillen tussen heteroseksualiteit en homoseksualiteit bleven bestaan, en hetero’s lopen ook na tien jaar aids nog steeds geen serieus te nemen risico. Dat aids voor hetero’s in tegenstelling tot homo’s een bijzonder zeldzame ziekte is, is niet zo vreemd als we het seksuele gedrag van hetero’s met het seksuele gedrag van homo’s vergelijken. Er heerst onder veel homo’s een enorme promiscuïteit, waar de meeste hetero’s zich niet eens een voorstelling van kunnen maken. Zo hadden de eerste homoseksuele aidspatiënten een gemiddelde van 1100 seksuele partners achter de rug; ze hadden in één wild weekend meer seksuele partners dan de meeste hetero’s in hun hele leven.

Zouden homoseksuele praktijken niet gewoon onder “seksueel risicogedrag” kunnen vallen? Of ligt het politiek te gevoelig om het op deze wijze duidelijk te zeggen?

This entry was posted in Bijbel en homoseksualiteit. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.