Gedachten over het corona virus

De hele dag gaat het over “corona”. Het nieuws. De media. Gesprekken met gezin, familie, collega’s (digitaal zoveel mogelijk, omdat we allemaal thuiswerken natuurlijk). De wereld is in rep en roer. Een virus, waarschijnlijk uitgebroken in december 2019 in Wuhan (China) is binnen 3 maanden een wereldwijde plaag geworden. Een pandemie. Elk continent, Amerika, Afrika, Azië, Australië en Europa zijn getroffen. Vele besmettingen, inmiddels duizenden doden, en het eind lijkt nog lang niet in zicht. De straten zijn, het lijkt wel apocalyptisch, leeg. De impact van een onzichtbare en onpersoonlijke vijand zijn voor velen enorm. Iedereen kan getroffen worden, rijk of arm, jong of oud, man of vrouw, voornaam of eenvoudig.

Het eind van de wereld? Dat dachten ze ook in 1348-1349, toen de Zwarte Pest de wereld overging. Ik citeer uit een boek van John Kelly (The Great Mortality: An Intimate History of the Black Death, the Most Devastating Plague of All Time, 2006):

After watching packs of wild dogs paw at the newly dug graves of the plague dead, a part-time tax collector in Sienna wrote, ‘This is the end of the world.’ His contemporaries provided vivid descriptions of what the end of the world looked like, Circa 1348 and 1349. It was corpses packed like lasagna in municipal plague pits, collection carts winding through early morning streets to pick up the previous day’s dead, husbands abandoning dying wives and parents abandoning dying children for fear of contagion, and knots of people crouched over latrines and sewers inhaling the noxious fumes in hopes of inoculating themselves against the plague. It was dusty roads packed with panicked refugees, ghost ships crewed by corpses, and a feral child running wild in a deserted mountain village. For a moment in the middle of the fourteenth century, millions of people across Eurasia began to contemplate the end of civilization, and with is, perhaps, the end of the human race.

Als gevolg van deze plaag kwamen volgens schattingen 70.000.000 mensen om het leven. Afgezien van de vele doden moet de psychologische impact gigantisch zijn geweest. Kinderen die hun ouders, hun hele familie verloren en overgelaten waren aan het lot. Laten we hopen dat de corona virus crisis niet deze aantallen doden tot gevolg zal hebben.

Wat leert dit virus ons. Ongelofelijk, hoe een klein, voor het menselijk oog onzichtbaar ding, de mens in zijn macht heeft. Steeds meer begint het besef door te dringen dat er iets ernstigs aan de hand is in de hele wereld. Complottheorieën komen naar boven. Steeds meer begint het besef door te dringen dat wij mensen niet alles in de hand hebben. Ook niet ons leven. Het kan zomaar afgelopen zijn, hoe jong, gezond en fit je misschien ook wel bent. Social distancing, minimaal 1,5 meter afstand van elkaar houden, is de mantra van vandaag. Een mooie kandidaat voor “Woord van het jaar 2020”.

De maatschappelijke impact is groot. Ziekenhuizen raken vol. Schrijnende situaties in landen als Italië, waar ouderen in eenzaamheid sterven en niet eens fatsoenlijk begraven kunnen worden door familie. Verzorgingstehuizen zijn gesloten voor bezoekers. Scholen zijn gesloten. Schoolexamens gaan dit jaar niet door. Vrijwilligers van organisaties als de Voedselbank kunnen niet meer verder met hun werk. Ook voor kerken is de impact groot. Een aantal weken, misschien wel maanden, geen reguliere kerkdiensten meer. Geen huisbezoeken meer door ouderlingen. Gelukkig zijn er genoeg wegen om kerkdiensten digitaal te verzorgen en mensen te bellen.

Wat kunnen we vanuit ons Christelijk geloof zeggen over het corona virus? Is het een straf van God? Dat oordeel is niet aan ons. Maar ik ben ervan overtuigd dat God deze crisis wil gebruiken om mensen te bepalen bij hun eindigheid en hun beperktheid. Om zo de mens weer het zicht te geven op Hem, de God en Schepper, die in de Here Jezus onze Vader wil zijn. Dat er meer, veel meer is, dan wij, veelal in het Westers materialisme verzonken mensen, kunnen zien.

God wil ons bepalen bij Zijn grote macht. Als een klein virus al de hele wereld kan beheersen, in negatieve zin, hoe veel te meer de goede God die alles geschapen heeft? God wil ons ook bepalen bij de eindigheid van het leven hier op deze aarde. Als dat alles is, is er niet veel troost. Maar gelukkig is er meer. Gelovigen zien uit naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde die God beloofd heeft aan iedereen die in Hem gelooft. Een nieuwe wereld, waar eeuwig leven is, zonder pijn, ziekte, verdriet, oorlog, ruzie, strijd, honger, dorst, dood, en corona virussen.

De apostel Petrus schrijft: “Maar wij verwachten een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, dat heeft God ons beloofd. Daar zal alleen nog maar gedaan worden wat God wil” (2 Petr. 3:13, Bijbel in Gewone Taal). Die belofte en verwachting kan geen mens of virus de gelovige afpakken. Zijn onze harten en ogen zo gericht op de aarde, dat we het zicht op God hebben verloren? Voor Christenen komt het in deze tijd aan op de vraag: vertrouwen we echt op God en Zijn beloften, ook als we geraakt worden door de crisis?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.